Nienawiść stała się jednym z najważniejszych filmów swojego pokolenia i filmem kultowym nie tylko we Francji, ale i w całej Europie.
Mathieu Kassovitz, który nakręcił Nienawiść jest jednym z najważniejszych francuskich reżyserów. Na swoim konice ma takie produkcje jak Purpurowe rzeki (Les Rivières pourpres, 2000) czy zrealizowane już w Stanach Zjednoczonych Gothika (2003) oraz Babylon A.D. (2008). Dla Kassowitza Nienawiść była drugim filmem w jego reżyserskiej karierze i przyniosła mu Złotą Palmę w Cannes w 1995 roku, nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej za najlepszy młody europejski film roku 1996 oraz Cezary w 1996 roku za najlepszy film, montaż i dla najlepszego producenta.
Nienawiść powstała w latach 1994-1995 roku według scenariusza samego Kassowitza. We Francji dramat ten miał premierę 31 maja 1995 roku. Za muzykę odpowiadał Assassin, niemiecki thrashmetalowy zespół z Düsseldorfu, natomiast autorem zdjęć był francuski operator Pierre Aïm, znany głównie z europejskich produkcji.
Akcja Nienawiści rozgrywa się na wielkim banlieues czyli jednym z blokowisk wieloetnicznych przedmieść Paryża i opowiada historię trzech przyjaciół Żyda Vinza, czarnoskórego Huberta, który jako jedyny widzi możliwość wydostania się z getta oraz muzułmanina Saïda. Po zamieszkach mieszkańców dzielnicy z policją, Vinz odnajduje zgubiony przez jednego z funkcjonariuszy pistolet. Saïd trafia do szpitala zraniony przez policjantów, a Vinz obiecuje sobie, że użyje znalezionej broni i zastrzeli policjanta.
Głównym nazwiskiem w obsadzie produkcji jest niewątpliwie gwiazda francuskiego kina Vincent Cassel grający Vinza. Huberta zagrał Hubert Koundé, zaś Saïda Saïd Taghmaoui. Niewielką rolę zagrał także sam reżyser.
Film Francuza to przerażająca wizja bezsensu i braku perspektyw. Kassowitz sportretował ludzi z marginesu europejskiego społeczeństwa: migrantów, bezrobotnych, młodych ludzi bez przeszłości i przyszłości. Ludzi, którzy niewyobrażającą sobie możliwości wyjścia z marazmu. Bezsensowi egzystencji przeciwstawiają więc siłę i nienawiść do systemu, który w ich odczuciu utożsamia to wszystko, co trzyma ich w ryzach beznadziejności. Młodzi, dwudziestoletni palą jointy, przesiadują ma ławkach, próbują kręcić jakieś interesy. Są próżni, agresywni i niewykształceni, czasami trenują boks i tańczą breakdance’a. Nie chcą pracować – dla nich to symbol systemu i zniewolenia. Mimo, że są to postacie odpychające, to rozumiemy ich postawy i w pewien sposób nie tyle się z nimi utożsamiamy, co z nimi sympatyzujemy.
W dziele Kassowitza pobrzmiewają echa greckiej tragedii – całość rozgrywa się w jednym miejscu i wąskim przedziale czasowym, a nad wszystkimi bohaterami ciąży nieuchronne fatum.
Kassowitz nie ogranicza się jednak tylko to ukazania jednej strony lub nazwania jej winną. Francuskie służby przedstawia nie mniej negatywnie. Brutalność i uprzedzenia to ich pryncypia, potęgowane poprzez zezwolenie na stosowanie przemocy i złudne poczucie władzy.
Francuskie siły bezpieczeństwa pokazane w filmie stają się nie tylko synonimem państwa jako systemu, ale także niemocy. Co mogą bowiem przeciwstawić zorganizowanym policjantom młodzi ludzie – kamienie i agresywne odzywki. To wszystko, gdyż tylko państwo winno mieć monopol na przemoc.
Reżyser stworzył swym dziełem czarno-biały niezwykle realistyczny obraz, który do dzisiaj pozostaje aktualny.
