Ogry wywodzą się z mitów i podań północnej Europy. Z reguły te człekopodobne stwory utożsamiane są ze złymi i okrutnymi stworzeniami.
Ogr to legendarny potwór przedstawiany najczęściej jako duża, ohydna, podobna do człowieka istota, która zjada zwykłych ludzi, zwłaszcza niemowlęta i dzieci. Ogry są ściśle powiązane z gigantami i ludzkimi kanibalami w mitologii. Zarówno w folklorze, jak i fikcji, gigantom często nadaje się cechy ogrów (jak giganci w Jasiu i magicznej fasoli, gigantyczna rozpacz w Wędrówce pielgrzyma Johna Bunyana i Jötunn z mitologii nordyckiej); podczas gdy ogry mogą mieć cechy podobne do gigantów.
Znane przykłady ogrów w folklorze obejmują ogra w Kocie w butach, tytułową postać z Sinobrodego, Bestię z Pięknej i Bestii, Humbabę z Eposu o Gilgameszu, Grendela z Beowulfa, cyklopa Polifema z Odysei Homera, ludożerczego olbrzyma z Sindbada Żeglarza i oni z japońskiego folkloru.
Słowo ogr jest pochodzenia francuskiego, pierwotnie wywodząc się od etruskiego demona śmierci Orkusa. Jego najwcześniejsze poświadczenie znajduje się w XII-wiecznym wierszowanym romansie Chrétiena de Troyes Perceval ou le Conte du Graal. W słynnym dziele History of the Kings of Britain autorstwa Geoffreya z Monmouth były one mieszkańcami Brytanii przed zasiedleniem przez ludzi. We Włoszech od XIII wieku w powszechnym użyciu było słowo orco jako określenie stwora zjadającego ludzi. Włoski pisarz Giambattista Basile (1575-1632) na określenie tych postaci w swoich opowiadaniach używał słowa uerco. Jeszcze starszym pokrewnym słowem jest staroangielskie orcnēas występujące w opowieści o Beowulfie, które zainspirowało orka J.R.R. Tolkiena.
Słowo ogr weszło do szerszego użycia w dziełach francuskich pisarzy Charlesa Perraulta (1628-1703) oraz Marie-Catherine Jumelle de Berneville, Comtesse d’ Aulnoy (1650-1705). Pierwszy przykład żeńskiego ogra określanego jako ogress można znaleźć w wersji Śpiącej Królewny spisanej przez Perraulta. Madame d’Aulnoy po raz pierwszy użyła słowa ogr w swojej opowieści L’Orangier et l’Abeille (1698) i jako pierwsza użyła słowa ogree w odniesieniu do potomstwa stwora.
Ogry na stałe wpisały się do panteonu popkultury fantastycznej. W Dungeons & Dragons pojawiają się jako duże humanoidalne stworzenia, o inteligencji nieco poniżej średniej. Ogry występują także w powszechnie pojętej kulturze masowej:
- Standardowym przykładem udziału ogrów w kulturze są oczywiście Gumisie. Stwory te służą w tej bajce podstępnemu księciu Igthornowi i przedstawione są jako głupiutkie i nieudolne stworzenia, poza Toadim, który jest inteligentny ale przy tym stosunkowo niewielki.
- Ogry występują w wielu grach planszowych (m.in. Warhammer Fantasy, Forgotten Realms) i komputerowych (Orcs Must Die!, Warlords Battlecry 2, Heroes of Might and Magic, Disciples, Final Fantasy,The Elder Scrolls,Warcraft, Gothic, Dragon Age).
- Stwory te występują w wielu powieściach fantasy, takich jak Ścieżka bohatera (Path of the hero) Dave’a Welvertona
