Arnold Franck wespół z Seppem Allgeierem uchodzi za prekursora filmów górskich i zimowych. Był postacią, która przeszła do legendy, twórcą fryburskiej szkoły filmowej i osobą, dzięki której wzrosło powszechne zainteresowanie alpinizmem oraz narciarstwem.
Arnold Heinrich Fanck urodził się 6 marca 1889 roku we Frankenthalu w Palatynacie Reńskim jako piąte dziecko dyrektora cukrowni Frankenthal AG i królewskiego radcy handlowego Christopha Friedricha Fancka (1846-1906) i jego żony Karoliny Idy (1858- 1957). W dzieciństwie Arnold Fanck był chorowity, cierpiał na gruźlicę, przewlekłe zapalenie oskrzeli, astmę, związane z tym ataki duszności, skurcze i ataki paniki. Jak sam stwierdził: Strach – strach przed wszystkim, co mnie budziło – to była główna treść mojego dzieciństwa. Uczył się w domu u prywatnych nauczycieli, a w wieku 10 lat nie potrafił prawidłowo chodzić. Od 1899 do 1903 roku mieszkał w szwajcarskim Davos i uczęszczał do Fridericianum, sanatorium dla uczniów z chorobami płuc ze szkołą z internatem, gdzie pokochał góry. Następnie zdał maturę, a rodzina przeniosła się do Fryburga Bryzgowijskiego po śmierci ojca. Wkrótce Arnold wyjechał do Norwegii. Następnie studiował w Niemczech i Szwajcariii doktoryzował się pracą Die bruchlose Deformation von Fossilien durch tektonischen Druck und ihr Einfluß auf die Bestimmung der Arten über Fossilien der St. Galler Meeresmolasse (Nieuszkodzone odkształcenie skamieniałości pod wpływem ciśnienia tektonicznego i jego wpływ na określenie gatunków na podstawie skamieniałości z molasy morskiej w St. Gallen).
Po studiach zajął się fotografią i realizowaniem krótkich filmów oraz alpinizmem. Po zakończeniu I wojny światowej pracował tymczasowo jako sprzedawca dywanów w Berlinie, a za zaoszczędzone pieniądze kupił pierwsza kamerę filmową. Jego filmy dość szybko zdobyły popularność, a on został uznany za jednego z pionierów gatunku, co pozwoliło mu współpracować miedzy innymi z Leni Riefenstahl, Georgiem Wilhelmem Pabstem i amerykańskim reżyserem Tayem Garnettem.
W latach 1933–1945 Franck zrealizował kilka filmów propagandowych. Po wojnie pracował czasowo jako drwal. Dopiero po 1957 roku twórczość Francka została ponownie dostrzeżona, a on dzięki temu mógł sprzedać część praw do swoich dzieł.
20 maja 1920 roku 31-letni Arnold Fanck poślubił w Zurychu starszą o dwa lata chemiczkę Natalię „Natuschkę” Annę z domu Zaremba. Ich związek był bezdzietny, a Natalia umarła na raka w wieku 40 lat. 22 września 1934 roku Arnold Fanck poślubił w drugim małżeństwie sekretarkę Elisabeth Kind. Z tego małżeństwa urodził się jego drugi syn Hans-Joachim (pierwszy, Arnold Ernst urodził się w 1919 roku). W 1972 roku Arnold Fanck poślubił we Freiburgu logopedkę Utę Dietrich.
Inne kadry
