Borodin zaliczany jest obok Milij Bałakiriewa (1837–1910), Cezar Cui (1835–1918), Modesta Musorgskiego (1839–1881) oraz Nikołaja Rimski-Korsakowa (1844–1908) do Potężnej Gromadki czyli grupy rosyjskich kompozytorów, którzy bazując na rosyjskiej muzyce ludowej tworzyli nowoczesne aranżacje nawiązujące do zachodnioeuropejskich wzorców.
AUTOR: Aleksandr Porfirjewicz Borodin (Алекса́ндр Порфи́рьевич Бороди́н)
Borodin urodził się w listopadzie 1833 roku w St. Petersburgu. Był nieślubnym synem gruzińskiego księcia Luki Gedewaniszwilego (1772–1840) i jego 24-letniej kochanki Awdotii Konstantinownej Antonowej. Ponieważ książę był żonaty, kazał zarejestrować dziecko jako syna swojego sługi Porfiriego Borodina. Aleksandr dorastał wraz z matką w Petersburgu. Tam otrzymał dobre i wszechstronne wykształcenie. Okazał się wyjątkowo utalentowany i nauczył się grać na fortepianie, flecie i wiolonczeli, a w wieku 9 lat skomponował swój pierwszy utwór.
W 1863 roku Borodin poślubił Rosjankę Ekaterinę Protopopovą, genialną młodą pianistkę. Poznali się podczas jego pobytu w Niemczech w Heidelbergu i zakochali się w sobie podczas wspólnej podróży do Baden-Baden, gdzie się zaręczyli. Mieli trzy córki.
Kompozytorem był on tylko w wolnych chwilach, gdyż zawodowo zajmował się medycyną oraz chemią, w których to dziedzinach odnosił spore sukcesy.
Atak cholery w 1885 roku spowodował u niego problemy z koncentracją, bezsenność, apatię i niewydolność serca. Śmierć jego przyjaciela pianisty i kompozytora Franza Liszta (1811–1886) dodatkowo go obciążyła. Mimo to kontynuował pracę, którą wykonywał przez dziesięciolecia z chórem i orkiestrą symfoniczną. 27 lutego 1887 roku wziął udział w balu karnawałowym, gdzie zasłabł i zmarł około północy. Przeprowadzona na miejscu sekcja zwłok wykazała pęknięcie naczynia sercowego. Borodin został pochowany na cmentarzu Tichwińskim klasztoru Aleksandra Newskiego w Petersburgu.
Polski muzykolog Janusz Ekiert (1931–2016) napisał o nim: Aleksander Borodin był jedynym wybitnym kompozytorem, który nie porzucił wybranego uprzednio zawodu. Komponował wiele, ale pracował jako lekarz-chemik, zdobywając sławę znakomitego uczonego, profesora chemii w petersburskiej Akademii Medycznej.
UTWÓR: Tańce połowieckie
Tańce połowieckie to utwór pojawiający się pod koniec drugiego aktu opery Kniaź Igor. Opera pozostała niedokończona, gdy kompozytor zmarł w 1887 roku, choć pracował nad nią przez ponad dekadę. Wersja wykonawcza została przygotowana przez Nikołaja Rimskiego-Korsakowa i Aleksandra Głazunowa w 1890 roku.
Nazwa Tańce połowieckie odnosi się do Kumanów (Połowców), którzy byli koczowniczymi najeźdźcami Rosji i którzy w operze porywają Igora, a następnie zabawiają go tańcami.
Copyright ©http://empiresilesia.pl
