Felix Mendelssohn Bartholdy uznawany jest za jednego z największych muzyków i dyrygentów okresu romantyzmu, a także założyciela pierwszego konserwatorium muzycznego w Niemczech.
AUTOR: Jabub Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy
Felix Mendelssohn Bartholdy urodził się 3 lutego 1809 roku w Hamburgu w zamożnej rodzinie żydowskich bankierów. Pierwsze lekcje gry na instrumentach otrzymał od matki i ciotek. Następnie uczyli go różni nauczyciele w Paryżu oraz Berlinie. Pierwsze występy muzyczne zanotował już w 1818 roku, a dwa lata później zaczął komponować swoje własne utwory. W 1825 roku ukończył swoja pierwsza operę – dwuaktowy Die Hochzeit des Camacho (Ślub Camacho). Szybko stał się rozpoznawalnym kompozytorem i muzykiem. Jesienią 1826 roku odbyło się w Berlinie pierwsze wykonanie uwertury do „Snu nocy letniej”. Już 16 kwietnia 1828 roku Felix Mendelssohn Bartholdy został mianowany honorowym członkiem Berlińskiego Stowarzyszenia Artystów. W 1829 roku Mendelssohn rozpoczął tournee po Europie. Najpierw święcił triumfy w Wielkiej Brytanii, Szkocji, Włoszech, a potem w swoim rodzinnym kraju.
Po pobycie w Düsseldorfie, objął prestiżową posadę kierowania koncertami w Gewandhausie w Lipsku, gdzie szybko zdobył uznanie i popularność oraz 20 marca 1836 roku otrzymał honorowy doktorat z filozofii.
28 marca 1837 roku Mendelssohn ożenił się z Cécile Charlotte Sophie Jeanrenaud (1817–1853), z którą miał pięcioro dzieci.
W 1843 roku Mendelssohn założył w Lipsku Konserwatorium – pierwszą wyższą szkołę muzyczną w Niemczech – i otworzył ją 3 kwietnia w budynkach Gewandhausu. 14 maja 1847 roku dowiedział się o śmierci swojej siostry Fanny, co nim dogłębnie wstrząsnęło. Po tym wydarzeniu kompozytor wycofał się z życia publicznego. Po pobytach kuracyjnych w Szwajcarii oraz na południu Niemiec, 9 października doznał pierwszego udaru mózgu. Po kolejnych udarach 25 października i 3 listopada stracił przytomność i zmarł 4 listopada 1847 roku.
Mendelssohn był przyjacielem Goethego, Gioachino Rossiniego, Giacomo Meyerbeera, Hectora Berlioza, Eduarda Devrienta
UTWÓR: Koncert skrzypcowy e-moll op. 64
Koncert został skomponowany na skrzypce i standardową orkiestrę (2 flety, 2 oboje, 2 klarnety, 2 fagoty, 2 rogi, 2 trąbki, kotły i sekcja smyczków i składa się z 3 części, w standardowej strukturze, to jest szybka–wolna–szybka:
- Allegro molto appassionato (e-moll), 11-14 minut;
- Andante (C-dur), 7-9 minut;
- Allegretto non troppo – Allegro molto vivace (E-dur), 6-7 minut.
Kompozytor rozpoczął tworzenie utworu już w 1838 roku, blisko współpracując z Ferdinandem Davidem (1810–1873). Mendelssohn dokończył komponowanie utworu w czasie rodzinnych wakacji w Soden koło Frankfurtu we wrześniu 1844 roku i był to ostatni koncert skrzypcowy, który skomponował.
Prawykonaniem Koncertu jako dyrygent zajął się duński kompozytor Niels Gade (1817–1890), natomiast solistą był koncertmistrz orkiestry Gewandhausu w Lipsku Ferdinand David, który swe stanowisko zawdzięczał Mendelssohnowi. Prawykonanie nastąpiło 13 marca 1845 roku.
