Pieśń o sobie samym Walta Whitmana to jeden z najważniejszych wierszy w karierze tego amerykańskiego artysty. Utwór pełny aluzji i ukrytych znaczeń, niemal doskonały w kwestiach użytego języka. Arcydzieło poezji.
Walter Whitman (ur. 31 maja 1819 roku w West Hills, niedaleko Huntington na Long Island; zm. 26 marca 1892 roku w Camden w stanie New Jersey) był amerykańskim poetą, eseistą i dziennikarzem. Uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych amerykańskich poetów XIX wieku. Jego głównym dziełem jest zbiór wierszy Leaves of Grass (Liście trawy), który od 1855 roku do na krótko przed śmiercią w 1892 roku wielokrotnie rozszerzał i zmieniał.
Przeszłość i teraźniejszość więdną – wypełniłem je,
opróżniłem,
I spieszę wypełnić następną kartę przyszłości.
Hej, ty tam, słuchaj! z czego chcesz mi się zwierzyć?
Patrz mi w twarz, kiedy gaszę dyskretny płomyk wieczoru
(Mów szczerze, nikt więcej nie słucha, a ja wkrótce
odejdę).
Czy ja sobie zaprzeczam?
Niech będzie, że sobie zaprzeczam
(Jestem pojemny, są we mnie miliony).
Skupiam się na tych, co blisko, czekam na progu.
Kto już uporał się z pracą? kto pierwszy skończy
wieczerzę?
Kto pragnie przejść się ze mną?
Czy przemówisz, zanim odejdę? czy może nie zdążysz?
